Ο πρώτος προτεινόμενος ελληνικός χώρος της μεθόδου θα είναι ο οικισμός των χωριών της Αισύμης στα βουνά του Έβρου (περίπου 700 κάτοικοι), υπό την Πιλοτική Κοινοτιστική Συνομοσπονδία Συστάδας Χωριών. Σε ευρωπαϊκή κλίμακα, η Αισύμη λειτουργεί ως αναφορά, όχι ως χώρος υλοποίησης. Οι χώροι υλοποίησης είναι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα εθνικά κοινοβούλια και οι υπερεθνικοί μηχανισμοί κλήρωσης. Η πρώτη ελληνική συμμετοχή στο Ευρωπαϊκό Πάνελ Πολιτών βάσει Κανονισμού (ΕΕ) 2019/788 ως αναθεωρηθέντος οργανώνεται από μικτή δεξαμενή έξι πόλεων: Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Ιωάννινα, Αλεξανδρούπολη και Μυτιλήνη, με αναλογική εκπροσώπηση βάσει ΕΛΣΤΑΤ 2024. Αναφορικά σημεία το ισπανικό πλαίσιο Consulta Popular βάσει Ley Orgánica 2 του 1980 και η ισπανική Iniciativa Legislativa Popular βάσει Ley Orgánica 3 του 1984, συν το σταδιακό πρότυπο κλίμακας της Ιρλανδικής Συνέλευσης Πολιτών 2016 έως 2023. Ο Πυλώνας 9 εφαρμόζει την κλήρωση μέσω εθνικής δεξαμενής πάνελ, όχι μέσω ενός και μόνου ορεινού χωριού.
Αυτός ο πυλώνας διαβάζεται παράλληλα με τον Πυλώνα 4 (Άμεση Δημοκρατία). Η διαδρομή είναι ρητή: δημοτική κλήρωση (Πυλώνας 4) σε εθνική θεματική συνέλευση σε Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών και Ευρωπαϊκό Πάνελ Πολιτών. Κάτοικοι επιλεγμένοι με κλήρωση μετακινούνται μεταξύ επιπέδων μέσω δημόσιου μητρώου στη Διαύγεια βάσει Νόμου 3861 του 2010. Η χρηματοδότηση για τα τρία επίπεδα ενοποιείται στον Φάκελο Ζ (CERV) με συμπλήρωμα από τον Φάκελο Θ (Horizon Europe Cluster 2, Δημοκρατία και Διακυβέρνηση). Αναφορικό σημείο το βελγικό Ostbelgien Bürgerdialog (2019) ως πρότυπο μόνιμης συνέλευσης που τροφοδοτεί τον διάλογο σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση διακυβερνά περίπου 449 εκατομμύρια ανθρώπους μέσω μιας νομοθετικής αρχιτεκτονικής που αποτελεί, με βάση τους δικούς της όρους, αντιστροφή της δημοκρατίας. Το Άρθρο 17(2) της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση αναθέτει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή μονοπώλιο νομοθετικής πρωτοβουλίας: μόνο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί επίσημα να προτείνει νομοθετικές πράξεις της Ένωσης. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο μόνος θεσμός της Ένωσης που εκλέγεται άμεσα από τους λαούς της Ένωσης βάσει Article 14 TEU, δεν μπορεί. Βάσει Article 225 TFEU, το Κοινοβούλιο μπορεί να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλει πρόταση. Πρόκειται για έμμεση, συμβουλευτική εξουσία. Κατά ολόκληρη τη βουλευτική θητεία 2019 έως 2024, το Κοινοβούλιο υπέβαλε περίπου 25 τέτοια ψηφίσματα. Στις 6 Ιουνίου 2022 το Κοινοβούλιο ψήφισε ψήφισμα που ζητεί ρητά άμεσο δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας· αυτό απαιτεί αναθεώρηση Συνθήκης βάσει Article 48 TEU και ομόφωνη κύρωση από όλες τις είκοσι επτά κυβερνήσεις.
Το κόστος αυτού του σχεδιασμού δεν είναι αφηρημένο. Η έδρα του Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, που διατηρείται παράλληλα με τις Βρυξέλλες βάσει Πρωτοκόλλου 6 στις Συνθήκες, κοστίζει εκτιμώμενα 103 εκατ. € ετησίως σε πλεονάζουσες δαπάνες για τις δώδεκα ολομέλειες, αριθμός αναγνωρισμένος σε διαδοχικές εσωτερικές μελέτες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο εκτιμά EUR 113,8 εκατομμύρια). Ευρωβουλευτές αφιερώνουν μία εβδομάδα κάθε μήνα πακετάροντας κουτιά και πετώντας μεταξύ πόλεων για να εκπληρώσουν μια συνθηκολογική υποχρέωση που δεν δικαιολογείται από καμία δημοκρατική λογική. Ψηφοφόροι εκλέγουν εκπροσώπους που δεν μπορούν να αναλαμβάνουν νομοθετικές πρωτοβουλίες και πρέπει να μετακινούνται μεταξύ πρωτευουσών.
Μεταξύ 2021 και 2022 η Ευρωπαϊκή Ένωση διεξήγαγε το μεγαλύτερο διαβουλευτικό πείραμα στην ιστορία της, τη Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης. Τέσσερα πάνελ πολιτών από περίπου 200 τυχαία επιλεγμένους πολίτες το καθένα, συν εθνικά πάνελ και πολύγλωσση ψηφιακή πλατφόρμα, παρήγαγαν τελική έκθεση 49 προτάσεων που περιέχουν 326 ειδικά εφαρμοστικά μέτρα, υιοθετημένη στις 9 Μαΐου 2022. Η Πρόταση 38, δράση 4, και η Πρόταση 39, δράση 4, ζητούσαν και οι δύο από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να αποκτήσει άμεσο δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας. Οι περισσότερες από αυτές τις προτάσεις απαιτούν αναθεώρηση Συνθήκης και δεν έχουν ανοιχτεί. Η διάγνωση δεν είναι τεχνική αδυναμία. Η διάγνωση είναι πολιτική βούληση κυβερνήσεων που αρνούνται να μεταβιβάσουν εξουσία.
Το ελληνικό εθνικό επίπεδο αντικατοπτρίζει το ευρωπαϊκό. Η Ελλάδα βρίσκεται στη βαθμολογία 50 στα 100 στον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς 2025 της Transparency International, έκτη χαμηλότερη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το φακελάκι, ο ανεπίσημος φάκελος με μετρητά που καταβάλλεται για ιατρική περίθαλψη, οικοδομικές άδειες, εισαγωγές σε πανεπιστήμιο ή άλλες δημόσιες υπηρεσίες, είναι το καθημερινό σύμπτωμα ενός κράτους που δεν κατόρθωσε να διαμεσολαβήσει επιτυχώς μεταξύ πολιτών και θεσμών. Το Ελληνικό Σύνταγμα, συνταχθέν το 1975 στον απόηχο της Μεταπολίτευσης, τοποθετεί την κυριαρχία στον λαό στο Άρθρο 1(2) και στο σώμα των πολιτών στο Άρθρο 1(3), αλλά η θεσμική μετάφραση αυτής της κυριαρχίας σε διαβουλευτική πράξη είναι αδύναμη. Ο Νόμος 4023/2011 ορίζει το κατώφλι για δημοψήφισμα πρωτοβουλίας πολιτών στο περίπου ένα δέκατο του εκλογικού σώματος, γύρω στις 950.000 υπογραφές, ένα δομικό εμπόδιο που δεν έχει ποτέ ξεπεραστεί στην ελληνική ιστορία.
Η Ostrom κατονομάζει τη διάγνωση. Η βιώσιμη διακυβέρνηση κοινών πόρων δεν είναι εγγενώς αδύνατη (όπως ισχυρίστηκε ο Hardin το 1968) ούτε ανάγεται αναγκαστικά σε ιδιωτική ιδιοκτησία και κρατική ρύθμιση. Είναι θεσμικά ειδική, εμπειρικά ανιχνεύσιμη και αναπαραγώγιμη. Οκτώ αρχές σχεδιασμού κοινές στη βιώσιμη διακυβέρνηση κοινών: σαφώς οριοθετημένα σύνορα· κανόνες προσαρμοσμένοι στις τοπικές συνθήκες· ρυθμίσεις συλλογικής επιλογής που επιτρέπουν στους χρήστες να αλλάζουν τους κανόνες· επόπτες που ανήκουν στην κοινότητα ή λογοδοτούν σε αυτήν· βαθμιαίες κυρώσεις· προσβάσιμοι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών· ελάχιστη αναγνώριση από εξωτερικές αρχές του δικαιώματος οργάνωσης· και, για μεγαλύτερα κοινά, εμφωλευμένοι πολυκεντρικοί θεσμοί. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, βάσει κριτηρίων Ostrom, αποτυγχάνει στις περισσότερες από τις αρχές σχεδιασμού. Το σύστημα είναι ιεραρχικό, όχι πολυκεντρικό. Η αναντιστοιχία είναι ακριβής.
Ο Bookchin κατονομάζει την επιχειρησιακή μορφή. Οι πολίτες αυτοδιοικούνται μέσω πρόσωπο-με-πρόσωπο λαϊκών συνελεύσεων σε επίπεδο γειτονιάς και πόλης· οι συνελεύσεις ομοσπονδοποιούνται ανοδικά αποστέλλοντας εντεταλμένους ανακλητούς αντιπροσώπους αντί εκπροσώπων. Ο αντιπρόσωπος είναι ο αγγελιαφόρος της συνέλευσης· ο εκπρόσωπος είναι ο πληρεξούσιος της εκλογικής περιφέρειας. Οι δύο είναι κατηγορικά διακριτοί. Η Δημοκρατική Ομοσπονδία Βόρειας και Ανατολικής Συρίας (Rojava), που διακυβερνά περίπου τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους από το 2012, εφαρμόζει ένα πολυεπίπεδο συνομοσπονδιακό σύστημα αντλούμενο ρητά από τον Bookchin. Το πρόγραμμα Cooperation Jackson στο Μισισίπι, η Symbiosis Federation στη Βόρεια Αμερική, το δίκτυο δημοτισμού Fearless Cities που ίδρυσε η Barcelona en Comú το 2017, και η εδώ προτεινόμενη Πιλοτική Κοινοτιστική Συνομοσπονδία Αισύμης αποτελούν περαιτέρω εφαρμογές.
Ο Sintomer κατονομάζει τη μεθοδολογική γέφυρα. Η κλήρωση επιλύει το πρόβλημα κλίμακας της άμεσης δημοκρατίας. Οι πρόσωπο-με-πρόσωπο συνελεύσεις όλων των πολιτών είναι εφαρμόσιμες έως πληθυσμό ίσως πενήντα έως εκατό χιλιάδων (το ιστορικό αθηναϊκό πρότυπο, με τη βουλή των 500 επιλεγόμενη ετησίως με κλήρο και τα δικαστήρια 6.000 ενόρκων επιλεγόμενων ημερησίως με κλήρο μέσω του κλωτήρα). Πέρα από αυτή την κλίμακα, η μορφή της συνέλευσης πρέπει είτε να εκχωρηθεί (Bookchin) είτε να δειγματοληφθεί (κλήρωση). Η εκχώρηση διατηρεί τη διαβούλευση πρόσωπο-με-πρόσωπο σε κατώτερα επίπεδα· η δειγματοληψία διατηρεί την άμεση διαβούλευση σε ανώτερα επίπεδα μέσω τυχαία επιλεγμένων δημογραφικά στρωματοποιημένων μίνι κοινών. Τα δύο είναι συμπληρωματικά, όχι αποκλειστικά.
Ο Castoriadis θεμελιώνει το εγχείρημα φιλοσοφικά. Μια κοινωνία που αναγνωρίζει ότι θεσμίζεται η ίδια και ενεργεί συνειδητά πάνω σε αυτό ζει στην αυτονομία· μια κοινωνία που αποδέχεται τους θεσμούς της ως φυσικούς ή θεόδοτους ζει στην ετερονομία. Το εγχείρημα της αυτονομίας είναι η δημοκρατία στο βαθύτερο νόημά της· η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν ο ιστορικός της αρχέτυπος. Ο Poulantzas το θεμελιώνει στρατηγικά. Το κράτος δεν είναι ούτε πράγμα ούτε υποκείμενο αλλά συμπύκνωση κοινωνικών σχέσεων, πεδίο αγώνα η νομιμότητα του οποίου εξαρτάται από την εκπροσώπηση υποτελών συμφερόντων. Αυτό δίνει σε περιφερειακές και παραμεθόριες κοινότητες, όπως η Αισύμη και η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, θεσμικούς λόγους, όχι μόνο ηθικούς, να διεκδικήσουν δημοκρατική εξουσία.
Ο Πυλώνας 9 δρα σε τρεις συνδεδεμένους ορίζοντες. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, το AURIO δεσμεύεται για εθνική ελληνική εκστρατεία υπέρ Συνέδριας βάσει Article 48 TEU για άμεση νομοθετική πρωτοβουλία του ΕΚ (Πρόταση 3), για Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για δικαιώματα συναπόφασης των πάνελ πολιτών (Πρόταση 4), και για πρόταση μεταρρύθμισης Spitzenkandidat (Πρόταση 5). Σε ελληνικό εθνικό επίπεδο, το AURIO δεσμεύεται για Μηχανισμό Δημοτικής Ανάκλησης (Πρόταση 7) και για συνταγματική τροποποίηση του Άρθρου 51 μειώνοντας το κατώφλι πρωτοβουλίας πολιτών (Πρόταση 12). Σε δημοτικό επίπεδο Αλεξανδρούπολης, το AURIO δεσμεύεται για Μόνιμη Συνέλευση Πολιτών πενήντα τυχαία επιλεγμένων κατοίκων (Πρόταση 2), για Αστική Ψηφιακή Πλατφόρμα Αλεξανδρούπολης βάσει προτύπου eTrikala SA (Πρόταση 8), για Διασυνοριακή Συνέλευση Πολιτών Θράκης (Πρόταση 9), για Ετήσιο Ελληνικό Συνέδριο για την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία (Πρόταση 10), και για Πιλοτική Κοινοτιστική Συνομοσπονδία Αισύμης (Πρόταση 11). Το πρόγραμμα πολυκεντρικής συνδιαχείρισης ΚΑΠ (Πρόταση 6) λειτουργεί εντός του υφιστάμενου ελληνικού φακέλου ΚΑΠ των EUR 13,4 δισεκατομμυρίων με μηδενικό καθαρό κόστος. Η Δημοκρατική Διακήρυξη AURIO (Πρόταση 1) δεσμεύει πρώτα το AURIO.
Ο πυλώνας δεσμεύει το AURIO πριν δεσμεύσει το ελληνικό κράτος ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το κόμμα που προτείνει εντεταλμένη ανακλητή αντιπροσώπευση πρέπει να εφαρμόζει αυτό το κριτήριο στη δική του εσωτερική οργάνωση· το κόμμα που προτείνει συνελεύσεις πολιτών πρέπει να υποβάλλει τις δικές του θέσεις σε Συμβούλιο Κλήρωσης· το κόμμα που προτείνει ανάκληση πρέπει να αποδέχεται την ανάκληση των δικών του εκλεγμένων αξιωματούχων. Το AURIO δεσμεύεται και για τα τρία.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανήκει σε 449 εκατομμύρια πολίτες. Ήρθε η ώρα να έχει την εξουσία να ενεργεί ανάλογα.