Τα Βαλκάνια το 2026 παραμένουν κατακερματισμένα μεταξύ μελών της ΕΕ, υποψηφίων και τρίτων κρατών, εκτεθειμένα σε ενεργειακή εξάρτηση, μεταναστευτικές πιέσεις και εξωτερικές γεωπολιτικές πιέσεις, και διαχειρίζονται υπό ένα μοντέλο ένταξης που αντιμετωπίζει την περιοχή ως περιφέρεια. Κάθε υφιστάμενο διαβαλκανικό σχήμα, η Διαδικασία του Βερολίνου από το 2014, η πρωτοβουλία Open Balkan από το 2019, η Διαδικασία Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης, είναι διακυβερνητικό. Καθένα διεξάγεται αποκλειστικά μεταξύ κυβερνήσεων, εξαρτάται από εκλογικούς κύκλους, και παγώνει τη στιγμή που μια εθνικιστική κυβέρνηση βάζει βέτο. Βουλγαρία και Βόρεια Μακεδονία από το 2020 ως το 2022 για την ένταξη, Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία από το 1991 ως το 2018 για το όνομα, ως τη Συμφωνία των Πρεσπών της 17ης Ιουνίου 2018. Οι λαοί των Βαλκανίων δεν έχουν θεσμική φωνή. Έχουν μόνο τις φωνές των κυβερνήσεών τους.
Αυτή είναι η θεμελιώδης διάκριση πάνω στην οποία στρέφεται ο Πυλώνας 13. Ένωση κρατών σημαίνει ότι οι έδρες ανήκουν σε κυβερνήσεις, όπως στο Συμβούλιο της ΕΕ, στο ΝΑΤΟ και σε κάθε υφιστάμενο βαλκανικό σχήμα. Ένωση λαών σημαίνει ότι οι έδρες ανήκουν σε άμεσα εκλεγμένους εκπροσώπους πληθυσμών. Αυτό ακριβώς προτείνει ο Ρήγας στη Νέα Πολιτική Διοίκηση: η ιδιότητα του πολίτη δεν ορίζεται από την εθνοτική καταγωγή, ούτε από τον σουλτάνο ή τον βασιλιά που κυβερνά, αλλά από το να είσαι άνθρωπος που ζει στο έδαφος, με ίσα δικαιώματα. Στην πράξη ένας Βλάχος βοσκός στην Πίνδο, ένας Έλληνας πολίτης της μουσουλμανικής μειονότητας στην Κομοτηνή, μια οικογένεια Ρομά στη Σόφια και ένας Αλβανός φοιτητής στα Τίρανα θα ήταν καθένας ένας πολίτης με μία ψήφο στη Βαλκανική Συνέλευση, χωρίς το φίλτρο μιας εθνικής κυβέρνησης. Στους κατοίκους των ευρωπαϊκών δήμων της Τουρκίας, ανάμεσά τους ένας Τούρκος αρτοποιός στο Εδιρνέ, αντιστοιχεί παρατηρητική φωνή κατά την πρώτη φάση. Η εκπροσώπηση είναι κατά πληθυσμό και περιοχή, όχι κατά κράτος, ώστε ένας ψηφοφόρος της Θεσσαλονίκης να μοιράζεται περιφερειακή λογική με έναν της Φιλιππούπολης περισσότερο απ' ό,τι με την Αθήνα. Οι μειονότητες, Πομάκοι, Βλάχοι, Αρμάνοι, Ρομά, η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, Σεφαραδίτες, Γκαγκαούζοι, αποκτούν άμεση φωνή χωρίς μια εθνική κυβέρνηση να αποφασίζει τι τους επιτρέπεται να πουν. Και καμία εθνικιστική κυβέρνηση, ελληνική, σερβική ή βουλγαρική, δεν μπορεί να βάλει βέτο στο σχήμα, γιατί το σχήμα δεν περνά από κυβερνήσεις.
Δυο λόγια για την αρχιτεκτονική. Οι οκτώ Αρχές του AURIO είναι κάθετες αξίες, οι κανόνες που το κόμμα πιστεύει ότι ισχύουν παντού: Τροφή, Ενέργεια, Οικονομία, Δημοκρατία, Παιδεία, Πολιτισμός, Άνοιγμα και Διακυβέρνηση. Οι Πυλώνες είναι οριζόντιες περιοχές πολιτικής, πού και πώς εφαρμόζονται αυτοί οι κανόνες. Ο Πυλώνας 13 πατά κυρίως στην Αρχή 4 (Δημοκρατία, Bookchin και Castoriadis) και στην Αρχή 7 (Άνοιγμα, Sen, Fanon, Grotius, Palme και Koskenniemi), και εφαρμόζει τη λογική τους στη βαλκανική γεωγραφία. Ο libertarian municipalism του Bookchin κλιμακώνεται από τη δημοτική συνέλευση προς τα πάνω, στην περιφερειακή, την εθνική και τη βαλκανική. Ο Castoriadis και ο Poulantzas δίνουν την αυτονομία ως δημιουργία θεσμών και το κράτος ως συμπύκνωση κοινωνικών σχέσεων. Η Βαλκανική Συνέλευση είναι επομένως η φυσική συνέχεια της Αρχής 4 και της Αρχής 5, της παιδαγωγικής του λαού, και όχι παράρτημα της εξωτερικής πολιτικής.
Ο Ρήγας περιέλαβε ρητά τους Τούρκους ως ισότιμους πολίτες της δημοκρατίας του, και το AURIO κρατά αυτή τη διάκριση ακέραιη. Το τουρκικό κράτος, υπό τη σημερινή του διάρθρωση, ασκεί επιθετικότητα στο Αιγαίο και στη Θράκη και εργαλειοποιεί προσφυγικές ροές στον Έβρο, και δεν μπορεί να ενταχθεί στη Δημοκρατική Βαλκανική Ένωση ως πλήρες μέλος. Ο Πυλώνας 8, Ευρωπαϊκή Κυριαρχία και Εξωτερική Πολιτική, τοποθετεί το ελληνικό κράτος απέναντι σε αυτή την επιθετικότητα χωρίς υποχωρήσεις, με την αρχή της συνέπειας του διεθνούς δικαίου. Όμως οι λαοί της ευρωπαϊκής Τουρκίας, οι επαρχίες Εδιρνέ, Κιρκλαρελί και Τεκίρνταγ και η ευρωπαϊκή Κωνσταντινούπολη, περίπου δώδεκα εκατομμύρια κάτοικοι, ανήκουν στα Βαλκάνια γεωγραφικά, οικολογικά και ιστορικά. Ο Έβρος είναι κοινό οικοσύστημα, η οθωμανική και βυζαντινή κληρονομιά είναι κοινή, και οι αδελφοποιήσεις δήμων λειτουργούν ήδη. Τους αποδίδεται καθεστώς παρατηρητή από την πρώτη ημέρα, με δικαίωμα λόγου και πλήρη συμμετοχή στο Κοινωνικό και Οικολογικό Συμβούλιο, μέσω άμεσης δημοτικής εκπροσώπησης και όχι μέσω της Άγκυρας. Η πλήρης ένταξη ακολουθεί όταν η ευρωπαϊκή Τουρκία πληροί τα ίδια κριτήρια που εφαρμόζονται σε όλους τους εταίρους: μειονοτικά δικαιώματα κατά το Συμβούλιο της Ευρώπης, κράτος δικαίου και ελευθερία Τύπου. Αυτή είναι η απάντηση του Ρήγα: δεν αρνούμαστε στους Τούρκους της Θράκης τη βαλκανική τους ταυτότητα επειδή η Άγκυρα παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Η διάκριση κράτους και λαού είναι ακριβώς ο μοχλός.
Οι κόκκινες γραμμές είναι δεσμεύσεις, όχι επιφυλάξεις. Η Ένωση συμπληρώνει την ΕΕ, δεν την αντικαθιστά: λειτουργεί εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου ακριβώς όπως η σκανδιναβική συνεργασία και η ομάδα του Visegrád λειτουργούν εντός της ΕΕ, ως περιφερειακή ενίσχυση και όχι ως εναλλακτική. Δεν είναι ελληνοκεντρικό σχέδιο, η Ελλάδα συμμετέχει ως ίσος εταίρος, όχι ως ηγεμόνας. Δεν επαναφέρει αλυτρωτισμούς και σέβεται τα υφιστάμενα σύνορα ως απαραβίαστα. Δεν συγχέει το τουρκικό κράτος με τον τουρκικό λαό, ούτε την κριτική στην Άγκυρα με τον αποκλεισμό των Τούρκων της Θράκης από το βαλκανικό οικογενειακό τραπέζι. Και δεν είναι ούτε εναντίον του ΝΑΤΟ ούτε αντιδυτική, είναι υπέρ της περιφερειακής αλληλεγγύης που οι διεθνείς δομές στις οποίες ανήκει ήδη η Ελλάδα δεν προσφέρουν σήμερα.
Η Ένωση δεν ξεκινά με μια μεγάλη συνθήκη. Ξεκινά εκεί όπου την τοποθετεί ήδη ο Πυλώνας 6, στον Έβρο, όπου η παραμεθόριος μετατρέπεται από στρατηγικό περιθώριο σε κόμβο της Ένωσης και η Πρόταση 8, το Διασυνοριακό Φόρουμ Πολιτών Έβρου και Εδιρνέ, γίνεται το πιλοτικό κύτταρο. Από εκεί μεγαλώνει η αρχιτεκτονική: η Βαλκανική Συνέλευση στο πρότυπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, το Κοινωνικό και Οικολογικό Συμβούλιο για τα κοινά ποτάμια και δίκτυα, το Ταμείο Σύγκλισης για τις περιοχές που κάθε πρωτεύουσα αντιμετωπίζει ως περιφέρεια, το κοινό Erasmus και η διπλωματία των πολιτών στις γλώσσες της περιοχής. Τα εργαλεία, η Σύμβαση Μαδρίτης, οι υφιστάμενες αδελφοποιήσεις, το πρότυπο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, βρίσκονται ήδη εκεί. Αυτό που λείπει είναι η απόφαση να χτιστεί ένα βαλκανικό στρώμα που ανήκει στους λαούς του.
Τα Βαλκάνια δεν χρειάζονται άλλη μια σύνοδο κυβερνήσεων. Χρειάζονται ένα κοινοβούλιο των λαών τους.