Ο ακτιβισμός χωρίς εξουσία δεν αρκεί

Ο ακτιβισμός χωρίς εξουσία δεν αρκεί. Ούτε για εμάς, ούτε για την Ευρώπη, ούτε για όσους ζουν στην πρώτη γραμμή της κρίσης. Οτιδήποτε μένει στην οθόνη, μένει ακίνδυνο για την εξουσία.

Σήμερα στην Ευρώπη, ένα τεράστιο κομμάτι της «πολιτικής συζήτησης» γίνεται από influencers που παίζουν με την οργή, αλλά όχι με το ρίσκο. Μιλάνε για ακρίβεια, φτώχεια, τρόφιμα, ΕΕ, κοινοποιούν «σοκαριστικά» στοιχεία, γεμίζουν views και χορηγίες. Την επόμενη μέρα όμως, δεν έχει αλλάξει ούτε ένας νόμος, ούτε μία πολιτική. Η ορατότητα μένει στις πλατφόρμες. Η εξουσία μένει στους ίδιους.

Αυτός ο ακτιβισμός χωρίς πολιτική φωνή είναι ιδανικός για το σύστημα. Δίνει την ψευδαίσθηση συμμετοχής, χωρίς καμία πραγματική απειλή. Οι αλγόριθμοι χτίζουν φούσκες συναίνεσης, όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους, όλοι νιώθουν «ξύπνιοι», αλλά κανείς δεν ακουμπά τη ρίζα: ποιος αποφασίζει, με ποιον μηχανισμό, σε ποιο επίπεδο. Έτσι ο θυμός μετατρέπεται σε κατανάλωση περιεχομένου, όχι σε κίνηση ανατροπής.

Η κριτική συνειδητοποίηση, η conscientisation, δεν είναι να «ξέρεις τι γίνεται». Είναι να καταλαβαίνεις πώς συνδέεται η προσωπική σου ζωή με τις δομές εξουσίας, και να οργανώνεσαι συλλογικά για να τις αλλάξεις. Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε lifestyle περιεχόμενο, η κριτική συνειδητοποίηση διαλύεται σε like και reactions. Ξέρεις ότι σε κλέβουν, αλλά δεν ξέρεις πού να χτυπήσεις.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το θεσμικό πρόβλημα είναι συγκεκριμένο και σκληρό. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο παρουσιάζεται ως «φωνή των πολιτών», αλλά δεν έχει πλήρη νομοθετική πρωτοβουλία. Τους νόμους τους ξεκινά η Επιτροπή, δηλαδή ένας μηχανισμός μακριά από άμεσο δημοκρατικό έλεγχο. Όσο ο ακτιβισμός δεν στοχεύει σε αυτή τη θεσμική ανισορροπία, ό,τι κι αν λέει για «Ευρώπη», μένει διακόσμηση μιας δημοκρατίας χωρίς δόντια.

Σε μια Ευρώπη που γλιστρά ανοιχτά στην ολιγαρχία, ο social ακτιβισμός χωρίς πολιτική οργάνωση λειτουργεί ως εργαλείο εκτόνωσης. Η κοινωνία μιλάει, εκφράζεται, φωνάζει, αλλά το πλαίσιο είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε αυτή η ενέργεια να διαλυθεί σε views. Περιγράφουμε την αδικία, αλλά δεν αλλάζουμε τον συσχετισμό δύναμης. Αυτό δεν είναι «αντισυστημικό». Είναι το πιο χρήσιμο δώρο στο σύστημα.

Εδώ μπαίνει το AURIO. Δεν γεννήθηκε για να προστεθεί ως ακόμη ένας «πολιτικός» λογαριασμός ανάμεσα σε memes και χορηγούμενα. Γεννήθηκε από την ανάγκη η κριτική συνειδητοποίηση να περάσει σε οργάνωση, σε θεσμική διεκδίκηση, σε πραγματική σύγκρουση με τα κέντρα εξουσίας. Οι πυλώνες μας για την Ευρωπαϊκή Δημοκρατία και την Ευρωπαϊκή Κυριαρχία δεν είναι επικοινωνιακές λέξεις. Είναι το σχέδιο για να σπάσει ο θεσμικός τοίχος που κρατά τους λαούς θεατές.

Θέλουμε Ευρωκοινοβούλιο που νομοθετεί, όχι κοινοβούλιο θεάματος. Θέλουμε οι αποφάσεις για τροφή, ενέργεια, κοινωνική προστασία να περνούν από δημοκρατικό έλεγχο, όχι από κλειστά λόμπι. Θέλουμε ο ακτιβισμός να σταματήσει να είναι επάγγελμα influencer και να ξαναγίνει εργαλείο συλλογικής χειραφέτησης.

Ο ακτιβισμός είναι η αρχή. Αν μείνει στα social, είναι ασφαλής για όσους κρατούν την εξουσία. Αν γίνει οργάνωση, κόμμα, πρόγραμμα, αν συνδεθεί με θεσμική διεκδίκηση, τότε γίνεται αυτό που φοβούνται πραγματικά: κριτικά συνειδητοποιημένη πλειοψηφία που αποφασίζει για την Ευρώπη, αντί να την παρακολουθεί.